मुंबई(भीमराव धुळप)
: सध्याच्या काळात सोशल मीडियामुळे जुन्या शाळकरी मित्रांचे गेट-टुगेदर मोठ्या प्रमाणात आयोजित होताना दिसत आहेत. व्हॉट्सअॅप ग्रुपच्या माध्यमातून वर्षानुवर्षे दुरावलेले मित्र पुन्हा एकत्र येत आहेत. काहींच्या या एकत्र येण्यामागे सामाजिक बांधिलकीचा सकारात्मक उद्देश असतो, तर काहींच्या मनात जुन्या प्रेमाच्या आठवणीही दडलेल्या असतात. याच विषयाला विनोद, भावनिक प्रसंग आणि वास्तववादी मांडणीची जोड देत ‘वाजवा शाळेचा गजर, नको रे बाबा पुन्हा गेट टू गेदर!’ या दोन अंकी नाटकाची निर्मिती करण्यात आली आहे.
शाळेतील जुन्या आठवणींना उजाळा देतानाच वर्तमान जीवनातील नातेसंबंधांची गुंतागुंत या नाटकातून प्रभावीपणे मांडण्यात आली आहे. अनेक वर्षांनी भेटलेल्या मित्र-मैत्रिणींच्या आठवणी, त्यांच्यातील संवाद, जुन्या भावना आणि त्यातून निर्माण होणाऱ्या परिस्थितीचे विनोदी तसेच गंभीर चित्रण प्रेक्षकांना विचार करायला भाग पाडते.
या नाटकातील भोसले गुरुजी आणि काळे बाई यांच्या भूमिका विशेष उल्लेखनीय ठरतात. त्यांच्या अभिनयातून शाळेच्या आठवणींना जिवंतपणा मिळतो. त्याचबरोबर दिनू, नंदू, चंदू, मंदा, राणी आणि इतर सर्व कलाकारांनीही आपापल्या भूमिका प्रभावीपणे साकारत नाटकात रंगत आणली आहे. प्रत्येक कलाकाराने आपल्या भूमिकेला योग्य न्याय देत प्रसंगांमध्ये जीव ओतला आहे.
राजेश आणि सुवर्णा यांच्या माध्यमातून शाळेतील जुन्या आठवणींना उजाळा देण्याचा प्रयत्न अत्यंत सुंदर पद्धतीने करण्यात आला आहे. मोठे झाल्यानंतरही मनाच्या कोपऱ्यात जपलेल्या शालेय आठवणी किती भावनिक असतात, हे या व्यक्तिरेखांमधून जाणवते.
या नाटकाचे लेखन आणि दिग्दर्शन गणेश दवंडे यांनी अत्यंत प्रभावी पद्धतीने केले आहे. विषयाची निवड, प्रसंगांची मांडणी, संवादलेखन आणि विनोदाचा योग्य वापर यामुळे नाटक प्रेक्षकांशी सहज जोडले जाते. प्रकाशयोजना, नेपथ्य आणि रंगमंचावरील सादरीकरण यामुळे नाटकाचा दर्जा अधिक उंचावला आहे.
विशेष म्हणजे, हे नाटक केवळ मनोरंजन करणारे नाही, तर एक महत्त्वाचा सामाजिक संदेशही देते. जुने मित्र पुन्हा भेटणे, आठवणींना उजाळा देणे आणि मैत्री जपणे ही चांगली गोष्ट आहे; मात्र जुन्या प्रेमसंबंधांना पुन्हा उजाळा देताना एखाद्याचे वर्तमान कुटुंब, संसार आणि नातेसंबंध उद्ध्वस्त होणार नाहीत याची काळजी घेणे तितकेच महत्त्वाचे आहे.
जुन्या आठवणी मनात जपाव्यात; मात्र वर्तमानातील जीवनसाथी आणि कुटुंबासोबतचे नाते अधिक प्रेमाने जगावे, हा संदेश नाटक अत्यंत प्रभावीपणे प्रेक्षकांपर्यंत पोहोचवते. एखाद्याच्या संसारात संशय, द्वेष किंवा गैरसमज निर्माण करून नातेसंबंध उद्ध्वस्त करण्याचा प्रयत्न करू नये, ही जाणीवही नाटकातून करून दिली जाते.
आज अनेक शाळकरी मित्रांचे ग्रुप पुन्हा एकत्र येत आहेत. काही ग्रुप सामाजिक उपक्रम राबवत असून आपल्या जुन्या शाळेसाठी काहीतरी करण्याचा सकारात्मक प्रयत्न करत आहेत. या पार्श्वभूमीवर गेट-टुगेदरच्या बदलत्या स्वरूपावर भाष्य करणारे हे नाटक निश्चितच वेगळे आणि विचार करायला लावणारे आहे.
परीक्षकाच्या भूमिकेतून पाहता, नाटकाचा विषय समकालीन असून त्याची मांडणी मनोरंजन आणि सामाजिक संदेश यांचा सुंदर समतोल साधणारी आहे. कलाकारांचा उत्स्फूर्त अभिनय, प्रभावी लेखन-दिग्दर्शन, उत्तम प्रकाशयोजना, नेपथ्य आणि प्रसंगानुरूप विनोद ही नाटकाची बलस्थाने आहेत. काही ठिकाणी भावनिक प्रसंग अधिक परिणामकारक करता आले असते; मात्र एकूण सादरीकरणाचा दर्जा समाधानकारक आणि प्रभावी आहे.
शाळेच्या आठवणींमध्ये रमणाऱ्या प्रत्येक माजी विद्यार्थ्याने आणि नातेसंबंधांची किंमत जाणणाऱ्या प्रत्येकाने हे नाटक आवर्जून पाहावे, असेच हे नाटक आहे.
‘वाजवा शाळेचा गजर, नको रे बाबा पुन्हा गेट टू गेदर!’ हे केवळ हसवणारे नाटक नसून जुन्या आठवणी, मैत्री, प्रेम, संसार आणि नातेसंबंध यांचा योग्य समतोल साधण्याचा संदेश देणारे एक अर्थपूर्ण आणि दर्जेदार नाट्यप्रयोग आहे.
